“Bent u de nieuwe kokkin?”

Mijn bemoeienissen als consultant en tolk/vertaler gaan vaak over aankoop, over het begeleiden van kopers naar de akte. En heel vaak spelen emoties een belangrijke rol bij de keuze van een woning: hier voelen we ons goed. En of het huis dan misschien onhandig ingedeeld is of nog veel werk behoeft, dat komt vaak op de tweede plaats.

Want het voelde gewoon goed. Minder vaak gaat het over de emoties die bij verkoop een grote rol spelen. Als consultant sta ik ook verkopers graag bij met adviezen over welke opties ze hebben, welke stappen ze kunnen zetten. Bijna altijd komen er veel emoties los. Hele familiegeschiedenissen worden gedeeld. Het huis was nog van opa en oma of vader heeft het huis zelf gebouwd, moeder had een grote moestuin, de verbouwingen, het nieuwe dak… De verkoper, vaak zelf ondertussen ook al op leeftijd, verdwijnt en verdwaalt in het verleden. En neemt afscheid. Dat kost tijd en ruimte. Een luisterend oor, geduld en begrip zijn fundamenteel. Soms ligt de situatie nog gevoeliger. Er is bijvoorbeeld geen overeenstemming tussen wat ouders willen en waar kinderen op aansturen. Zo kon het gebeuren dat ik met de dochter van een eigenaresse een afspraak had om het te hebben over verkoop van een restaurant. De dochter schrijft mij dat ze probeert zich vrij te maken van haar werk maar dat ik vooral met haar moeder moet praten. Bij aankomst blijkt dat dochterlief niet is komen opdagen en dat de moeder totaal niet is voorbereid op mijn komst. Ze vraagt me: “Bent u de nieuwe kokkin?”. Wat volgt is een pijnlijk gesprek waarin duidelijk wordt dat moeder helemaal niet klaar is voor verkoop. Ze is vooral op zoek naar personeel, dan kan ze door. Ik moet haar kalmeren want de tranen staan haar in de ogen. “Tranquilla signora, non è successo niente”. En er gaat voorlopig ook niets gebeuren. Ik ga weg met een slecht gevoel. Afgezien van het feit dat er tussen dochters en moeder geen overeenstemming is, krijg ik het gevoel als drukmiddel gebruikt te zijn. Hoe nu verder? Ik heb niet veel zin om me hier verder in te mengen. Voor mijn gevoel heb ik al genoeg schade aangericht, onbedoeld. Verkoop is afscheid nemen, van een verleden, van een heden…en zelfs van een toekomst. En dat doet vaak pijn.